Sevgililer Günü'nden bir hafta kadar önce Cemil Bey, karısına “Sevgililer Günü'nde seni çok güzel bir yere, restorana götüreceğim.” dedi. Karısı da bu nazik düşüncesi için kocasına teşekkür etti.
Sevgililer Günü olan 14 Şubat o yıl cumartesi gününe denk geliyordu. Cemil Bey, cuma sabahı İstanbul'dan Ankara'ya gitti. Ancak cuma öğleden sonra bir kar bastırdı ve Ankara'dan İstanbul'a dönmek imkânsız hale geldi. Cemil Bey, Sevgililer Günü'nde İstanbul'da olamayacaktı. Durumu ikame edebilmek için İstanbul'da bir pizzacıyı aradı ve karısı için bir pizza siparişi verdi. Ancak pizzacıya, “Bir de not yazabilir misiniz?” diye sordu.
Pizzacıda görev yapan Salih kabul edince şöyle bir not yazdırdı: “Karıcım, hava muhalefeti dolayısıyla Sevgililer Günü'nde yanında olamıyorum. İstanbul'a ulaşır ulaşmaz seni aynı restorana götüreceğim, söz veriyorum. Seni çok seven kocan Cemil.” Salih, notu yazdıktan sonra, “Pizzayı da kalp şeklinde kesmemizi ister misiniz?” diye sorunca Cemil Bey, “Elbette, harika olur.” dedi.
Salih, ardından, “Bugün gelen hanım müşterilerimize bir de kırmızı karanfil veriyoruz; arzu ederseniz paketin üstüne de bir kırmızı karanfil bantlayalım.” deyince, Cemil Bey, “Siz daha önce nerelerdeydiniz, ülkemizin sizin gibi insanlara ihtiyacı var.” diye cevap verdi sevinerek. Böylece kalp şeklinde kesilmiş pizza, üzerinde bir karanfil ve Cemil Bey'in notuyla Cemil Bey'in karısına ulaştı.

Pelin, cumartesi günü 12 yaşına girecekti. Annesine “Annecim bir parti yapabilir miyiz?” diye sordu. Annesi, “Aman kızım ne partisi, bizim kültürümüzde parti filan yok.” deyince, Pelin, “Annecim bir pastanede yapabiliriz. Bir pasta 15 YTL, 12 tane limonata 12 milyon YTL, hepsi 27 YTL yapıyor.” diye cevap verdi.
Annesi bunun üzerine, babasından da onay alırsa yapabileceklerini söyledi. Pelin, “Sadece tek bir özel isteğim var: Frambuazlı pasta istiyorum.” diye ekledi. Annesi, babasına Pelin'in isteğini söyleyerek pastane ile konuşmasını rica etti. Babası pastane sahibi Namık Bey ile konuşarak rezervasyonu yaptırdı. Ancak kızının istediği pastanın adını unutmuştu ve bütün çocukların çikolatalı pastadan hoşlandığını kabul ederek çikolatalı pasta siparişi verdi. Cumartesi günü saat 12.00'de pastaneye ulaştılar. Anne pastayı görünce, “Ama frambuazlı olacaktı.” dedi. Baba, “Kısa mesaj geldi, acil işe çağırıyorlar.” diyerek hızla pastaneden çıktı. Pelin'in annesi hızlıca bir frambuazlı pasta yapamaz mısınız?” diye sordu.
Pastacı Namık Bey, “İki saat hazırlığı, iki saat de donması sürer.” dedi. Annesi bir çocuğun yılda bir kez doğum günü olduğunu, bir çare bulup bulamayacağını bir kez daha sorunca, Namık Bey, hiç hoşlanmadığı, tam karşısındaki rakip pastaneye doğru yola çıktı.
Rakip pastaneden içeri girince, pastane sahibine, “Frambuazlı pastan var mı?” diye sordu. Pastane sahibi de “Var. N'olcek?” deyince, “Sarar mısın?” diyerek paketletip aldı. Üstüne kremayla “İyi ki doğdun Pelin” yazarak servis yaptı.

Pizzacıda görev yapan Salih'e çalışma arkadaşı Nurettin soruyor: “Neden o notu yazmayı kabul ettin? Neden pizzayı kalp şeklinde kestin? Karanfil koymayı niye teklif ettin? Müşteriyi mutlu etmek için, müşteriyi bağlamak için mi, bahşiş almak için mi, terfi almak için mi, aferin almak için mi?” Salih cevap veriyor: “Bunları yaptım diye terfi alacağımı sanmıyorum. Bahşiş almak da benim için çok önemli değil. Müşterinin mutlu olduğu ve büyük olasılıkla bizimle çalışmaya devam edeceği de doğru. Ama ben bunlar için yapmadım. Yaptım. Çünkü doğru olan buydu. Bugün doğru bir iş yaptığımı düşünüp huzur içinde olacağım. Kendimi iyi hissedeceğim.”

Namık Bey'in çırağı da “Patron, aslında onlar hatalıydı. Çocuğun babası yanlış sipariş vermişti. Çocuklara da ısrar etseydik, çikolatalıya razı olurlardı herhalde. Ama sen böyle yapmak yerine, hiç sevmediğin Rasim Bey'in pastanesine gittin. Neden böyle yaptın?” diye sordu. Namık Bey, “Kendimi çocuğunun yerine koydum. Onu mutlu etmek, beni mutlu edecekti. Doğrusunu yaptım. Hem onlar da bunu her yerde anlatırlar.” cevabını verdi.

Kaynak:Melih Arat